بازگشت مذاکرات به نقطه اول ؛ 10 سال زور آزمایی قدرت ها به نفع چه کسانی تمام شد؟

بازگشت مذاکرات به نقطه اول ؛ 10 سال زور آزمایی قدرت ها به نفع چه کسانی تمام شد؟

صبح روز یکشنبه 4 آذر 1392 از ژنو خبر رسید قدرت های جهانی (5+1 آمریکا ، انگلیس ، روسیه ، چین ، فرانسه و آلمان) با ایران بر سر ادامه روند برنامه هسته اش به توافق رسیدند.

 به گزارش سایت سیدهادی شاطرموسوی؛ در این دور از مذاکرات که تحت عنوان ژنو 3 نام گرفته بود، جمهوری اسلامی ایران و قدرت های جهانی پس از 10 سال توانستند بر سر برنامه هسته ای ایران به توافق دست یابد، سوای نتایج و مذاکرات سختی که در این سال ها انجام گرفت باید بررسی شود که دستاورد یک دهه زور آزمایی ایران با قدرت های جهانی چه بود؟

 اینکه کشورهای امضا کننده “ان.پی.تی”یا “معاهده منع گسترش هسته‌ای” (Nuclear Non – Proliferation Treaty) بتوانند بطور مسالمت آمیزی از فناوری انرژی هسته ای برخوردار شود ، حق مسلم و غیر قابل انکار هر کشوری است لذا از آنجا عدم نظارت در برنامه هسته ای کشور ها می تواند منجر به تولید سلاح هسته ای شده و به دنبال آن نا امنی در هر نقطه ای از جهان ایجاد کند ؛ پذیرفته نیست. چرا که هم اکنون کشورهایی همچون اسراییل ، پاکستان ، هند و کره شمالی مجهز به بمب اتمی شده و بیش از هر کشوری برای ملت های جهان تهدید به حساب می آیند.

 از سویی دیگر تنش ها و تهدیدهایی در شبه قاره هند و کشوری نظیر کره شمالی نگرانی ها را بیش از پیش افزایش داده و بیم آن می رود که هر گونه حرکت غیر منطقی منجر به وقوع جنگی بزرگ شده و جان میلیون ها انسان به خطر افتد. ناگفته نیز نماند که کشوری همچون ایالات متحده آمریکا که خود را امروز علمدار دموکراسی در جهان معرفی می نماید، خود پرونده سیاهی در تاریخ از بکار گیری بمب اتم به ملت ژاپن داشته و جامع بشری جنایت این کشور را در شهر های ناکازاکی و هیروشیما هرگز از یاد نخواهد برد.

 نا نگاهی به این مسائل ؛ تا امروز اگر جمهوری اسلامی ایران به دنبال فناوری صلح آمیر انرژی هسته ای بوده چرا بعد از 10 سال امروز به نتیجه می رسد؟ بی شک بر هیچ کس پوشیده نیست که قدرت های جهانی همواره به دنبال منافع خود و متحداناش بوده و با نوعی زیاده خواهی و امتیاز طلبی، حق مسلم بکارگیری از انرژی صلح آمیر هسته ای را بر کشورهای در حال توسعه زیر نادیده گرفته و با بهره جویی از قدرت رسانه ای و نظامی که دارند نگاه ها را در جهان متوجه کشور جویای انرژی صلح آمیز هسته ای نموده و علیه آن هراس به راه می اندازند.

 البته این هراس در مورد ایران برای آنان تاحدودی موفقیت آمیز بوده و با اتخاد تحریم های بین المللی حقوق مسلم ایران را تحت الشعاع خود قرار داده است. اینکه 16 میلیارد دلار پول حاصل از فروش نفت ایران در بانک های کشورهای جهان مانده و ایران نتواند این منایع مالی را وارد کشور کند ، اینکه ایران نتواند قطعات خودرو ، هواپیما و لوازم پزشکی را به نرخ روز آن خریداری و وارد کشور نماید و با قیمت چند برابر آن وارد کشور نماید ، اینکه ارزش پول ایران در بازه زمانی اندک به یک سوم کاهش یاید ، اینکه تورم به بالای 40 رسیده و اقتصاد ایران فلج شود و … همه این ها مسائلی است که به نفع ابر قدرت های جهانی تمام شد.

 عملا همگان در ایران شاهد این شدند که یک سیاست های دولتمردان گذشته ایران نیز تاثیر بسزایی در وضعیت فعلی جامعه ایران گذاشت، کاغذ پاره خواندن تحریم ها و صداهایی از این قبیل که به گوش غرب رسید، مجامع بین المللی را علیه ایران بسیج کرد و تحریم هایی برای ایران اتخاذ کردند که نمونه آن در طول تاریخ برای هیچ کشوری رخ نداده بود.

 بیکاری ، فقر ، کاهش ازدواج ، افزایش طلاق ، کوچک شدن سفرهای مردم ، کاهش رفاه اجتماعی و … نتایج و تجربه ای بود که کشور در این دوران 10 ساله کشید و شاید هزینه این موضوعات تا سال ها در وضعیت جامعه ایران تاثیر داشته باشد. بطور نمونه در مورد اقتصاد گفته می شود که حتی اگر مدیران موفقی بر اقتصاد کشور حاکم باشند باز چندین سال تا بازگشت به وضعیت مطلوب فاصله خواهیم داشت.

 از سوی دیگر عده ای در ایران شمشیر را از رو بر ملت خود بستند که از این عده تحت عنوان تحریم کنندگان داخلی یاد شد. اختلاف طبقاتی که در این 10 سال به وجود آمد ، سودهای نجومی که عده ای دللال از این وضعیت بردند، احتکارهایی که شد و … همه دست به دست هم داد تا معیارهای جدیدی از فقر در جامعه معرفی شود. بهتر بگوییم که ثمرات این وضعیت را باید در اقشار متوسط ، متوسط به پایین و فقیر ایران در سال های 82 تا 92 باید جست.

 به راستی باید این سوال را از همه پرسید که واقعاً این 10 سال آیا ارزشش را داشت؟ آیا 4 آذر 92 حق جدیدی برای ملت ایران قائل شدند؟ در هر حال هرچه بود گذشت و باید از این وضعیت درس عبرتی گرفت و پس از این سنجیده تر عمل کرد چرا که نظیر این ملت در هیچ جای دنیا یافت نمی شود. ملتی که هر چقدر هم زیر زور و تحریم ها باشد از آرمان های خود عقب خواهد ننشست و این به این معنی نباید باشد که ثمرات آزمون و خطای بزرگ دولت ها به ضرر این مردم آزاده و قهرمان تمام شود.

 ضرب المثلی است که می گوید: بدترین نوع آموزش تجربه است. امید است حال که توافقی ابتدایی حاصل شده ، بتوان به نحو احسن از جایگاه و حقوق ملت دفاع نموده و افق های جدید و بهتری برای ملت ایران ایجاد کرد.

PrintFriendly and PDF

یک نظری بگذارید

آدرس ایمیلتان منتشر نمیشودگزینه های الزامی ستاره دار شده اند *

*

رفتن به بالا