با صعود تیم های فوتبال شهرداری تبریز و گسترش فولاد به لیگ بالاتر، شمار تیم های لیگ برتری این استان به عدد 3 رسید.
پایگاه خبری توران – سیدهادی شاطرموسوی : تا چندی پیش منطقه شمالغرب کشور در انتظار تیمی برای حضور در لیگ برتر کشور بود، در این مدت میلیارد ها تومان پول صرف تیم هایی همچون تراکتور سازی شد تا این تیم بتواند به لیگ برتر کشور راه یابد. از جمله هزینه ها کلانی که در این سال ها شد می توان به دوران مدیریت مرحوم گهرخانی در باشگاه تراکتور سازی اشاره کرد.
مرحوم گهرخانی در این سالها با بکار گیری ارنست میدن درپ و چندین بازیکن تیم ملی کشور غنا تمامی تلاش خود کرد تا تراکتور را لیگ برتری نماید ، هزینه های میلیاردی هم شد اما تلاش ها ثمر بخش نشد.
مدیریت ها همچنان عوض می شد تا اینکه مسئولیت هدایت باشگاه تراکتور سازی به ناصر شفق سپرده شد و وی با جذب فراز کمالوند (همان مربی که توانست در زمان حضورش در تیم شیرین فراز کرمانشاه مانع راه یابی تراکتور سازی به لیگ برتر شود) توانست این آرزوی چندین ساله شمالغرب کشور را تحقق بخشد.
مردم آذربایجان در آن سالها انتظار داشتند پس از این موفقیت مهم ، روند بازیکن سازی در این خطه همانند دهه 70 هر چه سریعتر عملی شده و بازیکنانی همچون کریمی باقری را در میادین ورزشی ببینند.
انتظاری که رفته رفته به یاس تبدیل شد و مردم در حسرت فوتبال بومی و غیرتمندانه ماندند. مدیریت تراکتور هم عوض شد و سردار جعفری از مجموعه سپاه پاسداران مدیرعامل باشگاه تراکتور سازی شد. فراز کمالوند هم رفت ، سپاه تامین بخش بزرگی از منابع مالی باشگاه مردمی تراکتور سازی را بر عهده گرفت ، امیر قلعه نویی هم شد مربی تراکتور ! انتظارات مردم هم از تیم تا حد قهرمانی لیگ برتر بالا رفت .
ماشین سازی ، شهرداری ، گسترش فولاد هم بر آن شدند تا لیگ برتری شوند ، شهرداری با سرمربی گری اکبر میثاقیان به لیگ برتر آمد اما نتوانست خود را در لیگ برتر حفظ کند.
تراکتور هم با کسب عنوان نائب قهرمانی لیگ برتر ، آسیایی شد ؛ قلعه نویی رفت و تونی اولیویرا آمد و تراکتور به دنبال قهرمانی لیگ برتر و درخشش در مسابقات فوتبال لیگ قهرمانان آسیا ، همت نمود و شهرداری و گسترش هم امسال لیگ برتری شدند…اما آنچه مردم را نتوانست خوشحال کند ، بازیکن بومی بود.
و این بود داستان فوتبال در خطه قهرمان پرور آذربایجان که میلیاردها تومان هزینه صرف بازیکنان ، مربیان و احیاناً دلال هایی شد که هیچ یک حداقل به اندازه نتیجه نصف بازیکنانی چون : کریم باقری ، ستار همدانی ، اسماعیل حلالی ، علیرضا اکبرپور، سیروس دین محمدی ، رسول خطیبی هم نشدند.
در زمان اوج ورزش فوتبال آذربایجان بار دیگر هزینه ها اکثراً به غیر بومی ها اختصاص یافت ، امسال هم خوشبختانه یا متاسفانه در حالی تیم های گسترش فولاد و شهرداری به لیگ برتر آمدند که بیشتر باشگاه های لیگ برتر فوتبال ایران عمدتاً دچار مشکلات مالی هستند.
با دید مثبت چنانچه بطور متوسط هر باشگاه لیگ برتری کشور 10 میلیارد تومان هزینه سالانه داشته باشند (هزینه بازیکنان و اداره باشگاه و …) 30 میلیارد تومان در آستانه خروج از این ناحیه توسعه یافته کشور است!
عده ای هم علی رغم اینکه تلاش هایی داشته اند تا منابع مالی قوی جذب باشگاه هایشان کنند و بحث ها از صرف درآمد معادن مس استان شده ، با این حال نیم نگاهی هم به انتخابات شورای شهر تبریز دارند تا شاید با پتانسیل مردمی (هواداران) صندلی های شورای شهر تبریز را تصاحب و از پول مردم این شهر بخشی از درآمد باشگاه هایشان را تامین کنند!
و این ها همه در حالی رخ می دهد که طبق قانون هرگونه تیم داری قهرمانی توسط شهرداری ها منع شده است! شهرداری هایی همچون شهرداری کلانشهر تهران و اصفهان و شیراز با پول مردم به خود جرائت نداده اند تا تیم داری قهرمانی کنند! و بخش بزرگی از منایع مالی شهرداری ها را صرف توسعه ورزش همگانی و آباد ساختن شهر خود نموده اند.
حال امسال مطمئناً که بودجه ای میلیاردی صرف باشگاه و تیم شهرداری تبریز خواهد شد ، تراکتور هم به این بودجه افزوده شود ، واقعا باید دست مریزادی هم به مردم و هم به مدیران گفت!
هرچند مردم آذربایجان همواره با شعار “آذربایجان تیم لری فرق اله مز ره لری” از تیم های لیگ برتری خود حمایت خواهند نمود اما امید است حداقل باشگاه گسترش فولاد با بکار گیری سیاست های صحیح بتواند ضمن درآمد زایی برای باشگاه خود و بومی گرایی عملکردی اثر بخش بر فوتبال در آذربایجان داشته باشد و تیم های تراکتور سازی و شهرداری تهدید خروج منابع بزرگ مالی از این خطه را به فرصتی حداقل مطلوب برای بازیکن سازی و پیشرفت فوتبال آذربایجان نمایند.
در پایان باید گفت : با نگاهی به سایر کلانشهر های کشور میزان توسعه و عمران و آبادانی این شهرها در مقایسه با تبریز و کاملا مشهود است، امید این می رود که تدابیری که امروز در هر حوزه ای برای این شهر و استان توسط مدیران و مسئولین اندیشیده می شود موجبات حسرت و افسوس را به دنبال نداشته باشد. چرا که در گذشته امیر کبیر گفته بود دوست دارم تهران را همانند تبریز پیشرفت کند! و این نشان از سرآمد بودن این خطه داشته و نباید اولین بودنش به کتاب های تاریخی بپیوندد.
منبع : پایگاه خبری توران
